Leden NAO weten zich prima te verkopen

De Gelderlander 15-04-2002 - Door TON GIJSBERS

NIJMEGEN - Niet niks: 25 jaar geleden startte het Nijmeegs Amusements Orkest (NAO) met zijn Non Stop Music-show. Dat het vaste publiek de formule nog altijd waardeert, blijkt uit de goede zaalbezetting zaterdagavond.

Of er meer dan zevenhonderd bezoekers zijn - zeg maar de veilige ondergrens om het spektakel ook de komende jaren in De Vereeniging te kunnen blijven presenteren - is van later zorg. Hoewel? Regeren is vooruitzien. De rekenmeesters binnen het NAO zullen vast met argusogen hebben zitten tellen.

Intussen spettert de show voorbij. Vooral na de pauze, als het non-stop-element alle kansen krijgt. De fraai aangepaste belichting wisselt per nummer.

Het pittig acterende ballet zet zijn fraaiste beentje voor; de zangeressen zijn feilloos getimed. Op de bühne of meer op de achtergrond als backing, het maakt niet uit. Er zit vaart in de arrangementen, de zang is precies op temperatuur. Alles loopt op rolletjes.

Hoewel, na verloop sluipt er door een teveel aan instrumentale nummers toch iets van muzikale vermoeidheid binnen. Kan het aan het weinig spectaculaire geluid van gitarist Wim Hamans liggen? Wat hij laat horen, klinkt fraai (Disco Inferno) maar niet erg meeslepend. Ook stelt hij zich wel erg bescheiden op, bijna in een hoek van het toneel. Valse bescheidenheid hoort niet thuis in een show als deze.

Dan verkopen de leden van het Nijmeegs Amusements Orkest zichzelf heel wat beter. Zomaar een greep: Hanky Panky, Against all Odds of Streetlife, het laatste nummer met zangeres Lia Middelweerd in topvorm. Die stukken staan echt als een huis. En The Race, meteen na de koffie, maakt al helemaal een verpletterende indruk. Het Zandvoortse circuit ten voeten uit. Compleet met showmaster Louis van de Waarsenburg als feilloos 'afvlagger'.

Van de Waarsenburg ontpopt zich met allure als bandleider en solist op de bugel (Rosa turbinata). Zijn arrangementen en die van saxofonist Frans Bongers mogen er zijn. Maar als entertainer scoort de dirigent duidelijk minder.

Laat dat over aan een professionele kracht, zou je zeggen. Op het niveau waarop de rest van deze show zich beweegt. Zoals voor de pauze in die prachtige vondst om de jaren vijftig en een tikkeltje de jarendertig (Count Basie, Ella Fitzgerald) op te roepen. Een heerlijke brok nostalgie, dat wel. En kostelijk voor het voetlicht gebracht door het NAO. Compleet met de bijbehorende hoogtepunten uit die bewogen jaren. Als One o'clock, Borodins Bongo Brass , Mister Paganini of All that jazz.

Concert: Nijmeegs Amusuments Orkest o.l.v. Louis van de Waarsenburg met '25 Jaar Non Stop Music'. Gehoord: zaterdagavond in De Vereeniging te Nijmegen.